MANASTIR LEPAVINA - SRPSKA PRAVOSLAVNA CRKVA

Ovo zabrinjujuće stanje u našoj crkvi ogleda se najviše u narušavanju bogoslužbenog poretka kao osnovnog vidljivog činioca jedinstva jedne pomesne crkve.
U poslednje dve godine ove promene u ustaljenom bogoslužbenom poretku prelaze u jedan vid verske histerije izražene u netolerantnosti prema sveštenstvu i monaštvu čija je jedina krivica što poštuju odluku Svetog Arhijerejskog Sabora o pridržavanju utvrđenog bogoslužbenog poretka, poretka za čiju su se doslednost u sprovođenju zaklela i sva jerarhija SPC. Jasno je da se ovakva necrkvena i protivkanonska pojava u nijednoj ozbiljnoj crkvenoj organizaciji ne može tolerisati, ali u našem slučaju opšte nacionalne dezorjentisanosti i pometnje koja se prenosi i na Crkvu, ova pojava nesmetano se primenjuje u praksu od strane pojedinih crkvenih velikodostojnika koji ne biraju sredstva da svoja lična Liturgijska i verska shvatanja sprovedu u delo, a sve pod okriljem obnavljanja ‘’zaboravljene tradicije’’ poznate, očigledno samo njima.U ovoj neprimernoj kampanji prekoračene su sve granice jednog crkvenog dijaloga, ili bogoslovske rasprave, upotrebom sredstava javnog informisanja kao oruđem za atak na one sveštenoslužitelje koji se ne pridružuju ovom novom pokretu unutar naše Crkve.

Najvrelije teme na internet stranicama i u novinama postale su izvesne izjave pojedinaca neprimerne njihovom visokom dostojanstvu u Crkvi Hristovoj. Usled čestih incidenata koji se dešavaju tamo gde se ne primenjuje odluka Svetog arhijerejskog sabora o bogoslužbenom poretku, stvara se pometnja kod vernika Srpske pravoslavne crkve. Patrijarhova bolest i nemoć stvaraju još bolju klimu za propagiranje ove ideje tzv. ‘’obnove liturgijskog života’’ Crkve.
Činjenica je da je ova razjedinjujuća pojava u Crkvi naveliko procurila u javnost i postala deo dnevne rasprave na srpskim pijacama, trgovima i šetalištima. U čitavom vrtlogu obmana, beskonačnih ucena i uslovljavanja koje sprovodi Međunarodna zajednica pod parolom demokratije i ljudskih prava, ova pojava u Crkvi dolazi kao ulje na vatru ili so na ranu našoj Crkvi i našem narodu. Za sve ove godine iskušenja i stradanja, jedina sigurna staza kojom je naš narod hodio i koje se držao bila je Srpska crkva. Ali sada se i ta staza gubi i zatire kroz neprirodne i Crkvi i crkvenom poretku strane reforme koje sve više poprimaju razmere jednog razdora koji neosporno postoji, ali samo još nije ozvaničen.

Dakle, u ovim teškim vremenima smutnje i rasparčavanja Srbije kroz otimanje Kosova i Metohije, kao duše i jezgra nacionalnog i duhovnog identiteta srpskog naroda, naš narod je još više zbunjen i rastrgnut posmatrajući izvesne incidente u crkvenom životu. U izvesnim slučajevima narod je bio prinuđen da brani svoju Crkvu i njen poredak na način na koji je znao i onako kako je svoju pravoslavnu veru doživljavao kroz vekove svoga mukotrpnog, ali ponosnog postojanja na vetrovitom Balkanu.
Varali su se oni koji su mislili da srpski narod ne poznaje Svetu Liturgiju i da će mu se tek tako lako i eprimećeno podmetnuti tzv. ‘’obnova liturgijskog života’’. Da naš narod ne zna šta je srpsko pojanje; da ne zna da srpski vladika kada ne služi treba da nosi kamilavku na glavi, a kada služi da treba da nosi mitru, jer je duhovno krunisana glava.

Nedavno smo bili svedoci nemilih slučajeva i na ovim stranama, kada se prenebregla ustaljena praksa bogoslužbenog poretka. Takođe, bio sam prisutan u ovčarsko-kablarskom manastiru Sretenje, 2003. godine, kada je na Svetoj arhijerejskoj Liturgiji nedostajalo duha smernosti, trpljenja i ljubavi. Pošto su za ove reformatore svi koji se drže dosadašnjeg ustaljenog bogoslužbenog poretka i poštuju odluku Svetog Arhijerejskog Sabora taoci zapadnog terzijansko-mogilovskog uticaja koji je tobož došao kroz Karlovačku mitropoliju, nema potrebe ulaziti u dubinu ovoga spora jer to nije ni potrebno, ali moramo naglasiti samo dve neosporne činjenice od kojih je jedna istorijska, a to je da je Karlovačka mitropolija, u periodu od 1710. pa sve do obnavljanja Srpske patrijaršije 1920. godine,bila rasadnik znanja i obrazovanja i neprikosnoveni nosilac verske i nacionalne
buktinje srpskog naroda, koja je obasjavala sve porobljene srpske pokrajine kroz tamu petvekovnog turskog ropstva. Ona je u kanonskom smislu održavala u kontinuitetu crkvenost, nacionalni i verski identitet ne samo srpskog, nego i drugih naroda, štiteći ih od unijatske propagande.
Sve u svemu najkraće i najsažetije rečeno: kada Srpske crkve nigde drugde nije bilo, bilo je u Karlovačkoj mitropoliji. To su činjenice koje se ne smeju prenebregavati.

Druga neoboriva činjenica, kojoj se sva ljudska filozofiranja i umovanja ne mogu suprostaviti, jeste da je Sveti Arhijerejski Sabor jasno i nedvosmisleno doneo odluku da se do daljnjeg ima služiti po ustaljenom tipiku. Sva tumačenja ove odluke u nekom drugom smislu, tj. da novouvedena Liturgija predstavlja upravo to ustaljeno bogosluženje, ista su kao i tumačenje Evropske unije koja nam ‘’pomaže’’ otimajući nam najsvetiji deo državne teritorije. Osnovni princip funkcionisanja Crkve jeste sabornost i bez ove karakteristike Crkva i ne može postojati, te ne možemo a da ne konstatujemo da ove promene dovode do suprotnosti stavova, što može da uzme i šire dimenzije. U Crkvi ne postoji nikakav dualizam,i stvari su jasne: ili smo u Crkvi ili van nje!

Postavlja se nezaobilazno pitanje svima nama koji radimo na njivi Gospodnjoj na ovom kontinentu i koji priželjkujemo da crkveno jedinstvo konačno zavlada i u ovom delu Crkve, a to je: kako ćemo uspostaviti crkveno jedinstvo na ovim stranama pozivajući se na odluke tog istog Sabora, kada se odluke tog istog Sabora ne poštuju u otadžbini:! Na koji autoritet ćemo se pozvati u odbrani kanonskog poretka na ovom kontinentu, ako se taj vrhovni autoritet naše Crkve osporava u otadžbini. I suviše je naša Crkva na ovom kontinentu propatila i još uvek pati zbog nesrećnog raskola od pre više od 40 godina, koji nije zadirao u Liturgijska i dogmatska pitanja. Pa zar nam je potreban još jedan raskol mnogo širih i dubljih razmera?! Isuviše je veliki broj i onih koji o ovome problemu ćute i misle da će sam od sebe isčeznuti, ali naprotiv, ova epidemija narušavanja bogoslužbenog poretka i ‘’modernog bogoslovlja’’ je počela polako da se širi i na ovu stranu okeana. Zato ustanimo svi u odbranu kanonskog poretka naše Crkve i ne dozvolimo nikome da nam u ovim smutnim vremenima unosi pometnju i nemir kada nam je nacionalna sloga i crkveno jedinstvo potrebno, više sada nego ikada!

Ostaje da se molimo Bogu, Svetom Savi, Svetom vladici Nikolaju i Sv. avi Justinu da nas sačuvaju od svakog zla i da moralno podržimo našu hrabru braću sveštenoslužitelje u otadžbini, koji imaju hrabrosti i revnosti da se suprostave svemu što narušava bogoslužbeni poredak.

Hram Sv.Nikole, Omaha

Tekst: Jerej Saša Petrović,
Paroh hrama sv. Nikole, Omaha, Nebraska
Preuzeto sa:
http://www.serborth.org/files/path/julyaugustsrbpages.pdf

Komentari: